ژنو—۱۴ بهمن ۱۴۰۴—هنگامی که خواستۀ مردم ایران برای عدالت و بهبود وضعیت کشورشان با خشونت، سرکوب و جانباختن گستردۀ ایرانیان مواجه شده است، جامعۀ جهانی بهائی بهشدت نگرانِ تلاشهای فزایندۀ حکومت ایران است که میکوشد در این شرایط بحرانی، با تشدید آزار و سرکوب و بهرهگیری از رسانههای حکومتی، بهائیان را بهعنوان مقصر معرفی کند؛ اقدامی که با رویهای دیرینه در رفتار این حکومت همخوانی دارد.
از زمان انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ تاکنون، در تمام دورههای بحرانهای کشور، چه اجتماعی و چه اقتصادی و چه سیاسی، مقامات حکومت ایران همواره بهطور سازمانیافته تلاش کردهاند بهائیان را مقصر مشکلات کشور جلوه دهند و برای این منظور به اتهامزنیهای بیاساس، انتشار هماهنگ اخبار جعلی و ترویج نفرت و خصومت متوسل شدهاند. این بار نیز تفاوتی با گذشته نداشته است.
در هفتۀ گذشته، برنامههایی از شبکۀ دو تلویزیون دولتی پخش شده که به نشر اتهامهای بیاساس علیه جامعۀ بهائی میپردازد. در این برنامهها، از جمله اعترافهای اجباری چند نفر از اعضای جامعۀ بهائی پخش شده که واضحاً تحت فشار و اجبار اخذ شده است. همزمان، گزارشهایی نیز دربارۀ افزایش دستگیریها و بازداشت بهائیان در نقاط مختلف کشور منتشر شده است.
در روز ۱۲ بهمن، به اصطلاح «اعترافات» دو بهائی در ارتباط با اعتراضات که آشکارا تحت فشار و اجبار اخذ شده است، از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران، رسانۀ اصلی حکومت، پخش شد. سازمانهای حقوق بشر سالهاست رویۀ اخذ اعترافات اجباری در زندانهای ایران را مستند کردهاند؛ رویهای که در آن بازداشتشدگان تحت فشار و تهدید و شکنجه قرار میگیرند تا به جرائمی اعتراف کنند که هرگز مرتکب نشدهاند. پخش چنین اعترافات اجباری از صدا و سیمای حکومتی، نشاندهندۀ تشدید چشمگیر کارزار حکومت ایران علیه جامعۀ بهائی است.
دهههاست که مقامات حکومت ایران کوشیدهاند آزار و سرکوب بهائیان را با نفرتپراکنی و مقصرسازی توجیه کنند. با این حال، مردم ایران و جامعۀ بینالمللی هرچه بیشتر به بیپایه و اساس بودن این اتهامها پی بردهاند؛ چرا که این مقامات هرگز حتی کوچکترین مدرکی برای اثبات ادعاهای خود نداشته و ندارند.
سیمین فهندژ، نمایندۀ جامعۀ جهانی بهائی در سازمان ملل متحد در ژنو، گفت: «این تلاش دیگری است از سوی حکومت ایران برای تحریف حقیقت و ساختن روایتهای دروغین برای افکار عمومی. اما این تلاش اکنون کاملاً نخنما شده و بیپایه و اساس بودنش برای همه اثبات گردیده است. مقامات حکومت ایران در هر دوره از بحرانهای ملی، چه اجتماعی، چه اقتصادی و چه سیاسی، بهطور مداوم و سیستماتیک بهائیان را قربانی ساختهاند.»
او گفت: «جامعۀ بهائی اغلب از نخستین گروههایی است که هدفِ اتهامهای بیاساس قرار میگیرد، مقصر هر بحرانی جلوه داده میشود و از طریق کارزارهای هماهنگِ نفرتپراکنی و انتشار اطلاعات نادرست مورد هدف قرار میگیرد. این الگویی تکراری است و اکنون بار دیگر شاهد آن هستیم.»
خانم فهندژ افزود: «بهائیان ایران، با وجود اتهامات واهی و دروغ و آزار و سرکوب بیرحمانهای که با آن روبهرو بودهاند، تنها با پایداری و خدمت به کشور خود پاسخ دادهاند و هرگز به خشونت متوسل نشدهاند. آنها بر اساس اصول اعتقادی خود، در تمام دهههای آزار و سرکوب غیرقابل تحمل، خشونت را بهطور کامل مردود دانستهاند و هرگز به روشهای کینهتوزانه و ناعادلانۀ سرکوبگران خود متوسل نشدهاند. سابقۀ بهائیان در اینکه حاضر نشدهاند در برابر هر منفعت دنیوی، باورهای خود را انکار کنند، نشاندهندۀ پایبندی و تعهد عمیق به اصولشان و بیش از همه به اصل راستگوئی و صداقت است. خواستۀ آنها برای احقاق حقوقشان صرفاً به این دلیل است که بتوانند در سرزمینی که آن را مقدس میدانند، به رفاه کشور خود خدمت کنند.»
در جریان نشست ویژۀ اخیر شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد دربارۀ ایران در ژنو، جامعۀ جهانی بهائی تأکید کرد که در کنار تجربۀ چندین دههایِ جامعۀ بهائی از آزار و سرکوب، اکنون شمار بسیار بیشتری از مردم ایران با بیعدالتی روبهرو هستند. جامعۀ جهانی بهائی همچنین در واکنش به گزارشها دربارۀ جانباختن افراد در سراسر کشور، مراتب عمیق همدردی خود را ابراز کرد.
خانم فهندژ گفت: «همۀ ایرانیان در سراسر کشور، از هر دین، قومیت و پیشینهای، شایستۀ آن هستند که نقشی تعیینکننده در ساختن آیندۀ کشور خود داشته باشند. این حقِ ذاتیِ هر انسانی است که هیچ حکومتی نمیتواند آن را سلب کند.»
او افزود: «بهائیان در ایران، چهار دهه است که در برابر بیعدالتی و سرکوب ایستادگی کردهاند و بر اساس عشق به وطن و سرزمینشان و اشتیاقشان برای خدمت در جهت پیشرفت و رفاه آن، همواره خود را متعهد به کشور خویش دانستهاند.»
جامعۀ جهانی بهائی از جامعۀ بینالمللی میخواهد که بهشکل قاطع و صریح آزار بهائیان و مقصر جلوه دادن آنها را محکوم کند و صدای خود را برای تحقق عدالت برای همۀ مردم ایران بلند نماید.
