
مهدی اصلانی :
غلامحسین ساعدی؛ تبعیدِ ناتمام
اندازهی سلول اوین. هر وقت وارد میشوم احساس میکنم به جای پالتو اتاق پوشیدهام. عرق هم میخورم. جانماز هم آب نمیکشم. تمام شبها را تقریباً مینویسم و صبحها افقی میشوم و بعد کابوسهای رنگی میبینم»

Screenshot







