
مهدی اصلانی :
نیمهی دوم آبانماه سال ۶۲، بهروز سلیمانی در آخرین دیدارش با من و زندهنام پرویز گرجیبیانی، با شادمانی گفت: «بچهها، من دیگه از بابت خانه خیالم راحت شد» من و پرویز تصور کردیم خانهای امن و دور از دسترس پیدا کرده. معنای واقعیی آن «راحتیی خیال» چندی بعد و در همان آبانِ تلخ آشکار شد؛ آن هنگام که گزمههای حکومت به خانهاش یورش بردند. خانه در طبقهی پنجم بود و بهروز از پیش تصمیمش را گرفته بود که اگر سر برسند نباید سالم دستشان بیفتد.
او در برابر چشمان بهتزدهی همسرش، سرور و دو فرزند خردسالش «پویان» چندساله و «مهرنوش» چندماهه خود را از طبقهی پنجمِ همان خانهای که خیالش را از بابت آن «راحت» کرده بود به پایین افکند و به زندهگیاش پایانی آگاهانه بخشید.
پویانِ که ذهنش درگیر تماشای سریالِ تلویزیونیی «زورو» بود و معنای مرگ و پایان را درنمییافت، برای آن صحنهی هولناک تصویری کودکانه ساخت. بعدتر در پاسخ به این پرسش که «بابا کجاست؟»، با همان تصویرِ آشنای قهرمانِ تلویزیونی گفت: «وقتی دزدها آمدند تا بابا را ببرند، او مثل زورو خودش را از پنجره پایین انداخت و سوار بر اسبش فرار کرد»
و
دههی شصت، دورانِ تنهاییی عریانِ انسانِ در چنگالِ قدرت بود. آزمایشگاهی بیرحم برای سنجشِ تابِ آدمی و اوجِ رنجهای نادیده. حکایتِ «زورو»، قصهی کودکانی است که پدران و مادرانشان را از آنها ربودند؛ قصهی نسلِ بیدفتر و بیمدرسه








