فیروز نجومی :
بسیاری انتظار داشتند و یا تصور میکردند با نابودی راس ساختار قدرت حکومت اسلامی، ولی فقیه، اخوند خامنه ای، تظام، نیز، فرو خواهد ریخت. که انتظار نابجایی هم نبود. آخوند خامنه ای، عملا ، 47 سال بر این سرزمین حکومت کرده است که 37 سال آن، حکومت مستقیم مطلقه قدرت بوده است. البته، آخوند خامنه ای همراه 39 تفر لز فرماندهانش و تعدادی از اعضای خانواده، ازجمله همسر وی، به چشم بهمزدنی، با بمب هائی که گوئی از عالم غیب بر بیت رهبری فرود امدند، در ویرانه های بیت ناپدید گشتند.
رهبر معظم، ولی فقیه، آخوند خامنه ای، پس از 37 سال حکومت، هنوز، خیال داشت با سازماندهی نیروهای نیابتی، بعنوان قدرت برتر خاورمیانه، درکنار سه قدرت بزرگ جهان، امریکا، شوروی و چین، بعنوان چهارمین قدرت جهانی شناسائی شود. اما، مرگ ناگهانی مهلتش نداد. که ببیند چه مصیبتی ونکبتی را بعنوان ساختار یک جامعه اسلامی از خود بجای گذاشته است.
درست است با غیب شدن آخوند خامنه ای و فرماندهانش، چیزی از جایش، درجامعه، تکانن نخورده است، نه شورشی و یا تظاهرات و اعتراضاتی. همه چیز همچنان براه خودش ادامه داتد. ظاهرا، نظم و ثبات اجتماعی بر قرار مانده است. معلوم میشود که آخوند خامنه ای نظامی اجتماعی ای از خود بجای گذشته که وابسته به حضور عینی او نیست. روحش هنوز بر نظامی که بوجود آورده است حکومت میکند. یعنی که حکومت ولایت فقیه ادامه میابد، چنانکه گوئی زمان از حرکت باز مانده ست.
واقعیت آن است که در شرایط کنونی درخفا است که اکثر مدیران مرتبه فوقانی نظام، نظم اجتماعی را مدیریت میکنند. چون البته، که برغم رقابتها و دشمنی ها در بین قدرتمدارن. ظاهرا، نظام همچنان بگردش “منظم” خود ادامه داده است. اما، در زیر نظر مردان مسلح و جاسوسان مبدل. شاید جسارت در بکارگیری اسلحه در سرکوب هموطن، اعتماد بنفس رژیم را برانگیخته است. اعتماد بنفسی که ممکن است در خطاب رهبران امریکا از مواضع سرسختانه تر و طلبکارنه تری بازتاب مییابد. نه تنها بخواستهای ترامپ اعتنائی نکردند بلکه خود، درخواست غرامت خساراتی را مطرح کرده اند که در جنگ 12 و 40 روزه ببار آورده اند. پیشتر هم رفته و درخواست خروج تمامی نیروهای امریکائی از تمامی خاورمیانه را نیز یکی از شرایط مذاکرات اعلام نموده اند. که از این پس قرار است، خاورمیانه منطقه ای مستقل و آزاد بماند. فرماندهان سپاه پاسداران چنین وانمود کنند که گوئی نیروی برتر و پیروز در میدان، نیروی آنهاست.
بهمین دلیلل فکر میکنند که با وارونه سازی حقایق، تحریف واقعیات و دروغ سازیهای بزرگ، ضعف و نواقص نیروهای نظامی و نابودی بخش عظیمی از نیروهای پاسداران در جنگهای اخیر با امریکا و اسرائیل را میپوشانند؟ دیدگاهی بر خاسته از باور و ایمان با افسانه و اسطوره های دینی که شاید مناسب رفتار و گفتار مردم بیابانگرد صحرا نشیین آن دوران بوده است. بهمین دلیل، بنظر میرسد راه دیگری جز ادامه راه قدرت، در پیش پا نیست. قدرتی که در نا امن ساختن آبهای تنگه هرمز و درخواست پرداخت عوارض برای عبور از تنگه بازتاب مییابد. این نوع رفتار و گفتمان در فرهنگ عامه بآن همچون “گردنکلفتی” مینگرند، بمعنای توخالی زنی و گزافه گوئی، چنانکه گوئی ادعای برتری قدرت و سرگردنگیری، رقیب را وادار بعقب نشینی میکند.
آنچه، سران سپاه باید بخاطر بسپارند، آنست که نبرد نهائی، نبرد با مردم است. آنها، باید دست بکشتار مردمی بزنند که اگر ارتباط خونی با انها ندارند، اما، همگان همیشه، در رابطه با همگان هستیم، در همه حال اماده ایم که بکمک یکدیگر بشتابیم. چه بخواهیم و یا نخواهیم. بنانوائی میرویم و به بقالی سر کوچه سری میزنیم. اما، اگر همه این روابط در شرایطی تحت نظر مامور منفور صورت بگیرد. کیفیت رابطه، برغم ظاهرش سخت میشود. یعنی که خریدن ماست از بقالی دیگر یک معاله ساده. بده و بگیر نیست بلکه تبادل همبستگی و احساس سرافررازی در ازای خواری و حقارت. این کنشگری چه بسا، بعضا؛ پاسداران را بیدار و اگاه بحقیقت نکند.
سران رژیم آخوندی رجز خوانی نموده و امریکائیها را به تن دادن بخواستهای خود توصیه میکنند و بدین ترتیب ادای ابر قدرتها را در میآورند.آخوند پناهیان بر فراز منبر فریاد میزند که از آزادی و استقلال ملی و محلی سخن نمیگویم که رسالت مقدس حکومت اسلامی چیزی نیست مگر آزادی بشریت. معلوم است چون جامعه را لز دست چپاولگران و عارتگران نجات داده اند، حال بفکر آزاد سازی تمام بشریت افتاده اند. در حال حاضر، جمهوری اسلامی در مرکز مباحث، معاملات و بگیر و ببند کشورهای همسایه قرار گرفته است بلکه از ان سودی عایدشان شود. کدام کشور در منطقه را میتوانی بیابی که نقشی در این درگیریها بازی نکند و انتظار سودی ناشته باشد. جمهوری اسلامی نیز، پیوسته نجات خود را در گسترش دامنه درگیریها در جهان دیده است. بهمین دلیل به کشورهای دوست و دشمن حمله کرد. اما، نتیجه چیزی نبود بجز ایزوله نمودن خویشتن و متحد ساختن کشورهائی که نبود جمهوری اسلامی را در منطقه ترجیح میدهند.
firoz nodjomi
