مهدی اصلانی :
۱۷دی ماه ۴۶ کلاس سوم دبستان بودم.داشامیر بغضکرده فریادش به سقف آسمان میرسیدروزنامه را روی کرسی انداخت. جهانپهلوان رفت!آقاتختی ۳۷ ساله بوداو نه علی دبیر شد نه علی پروینو نه گدای آستان سیدعلیهاو دیگر «حمالان پوچی»تا نفس واپسین روی شانههای مردم ماند و رفتماندهگاریاش نه در کسب ۷ مدال جهانی و المپیک + یک طلای آسیایی،که در زندهگیاش معنا یافتجهانپهلوان رسم خویشکاری به جای آوردمعرفت و مروت و فهمِ درد داشتاز خانیآباد تا ملبورناز بوئینزهرا تا رمآقاتختی! جمال شما را همیشه و همهجا عشق است
