
مهدی اصلانی :
تسلیت به پدر یا همراهی با قاتل؟
قصه هولناک است. و «از هر بان که میشنویم نامکرر است»
دخترکُشی توسط پدر به بهانهی دفاع از ناموس.
در مراسمِ به خاک دادن سوگند صیادی درصف نخستِ نمازِ میت، پدری ایستاده که اکنون به اتهام قتل دخترش در بازداشت است. نگرانی فقط مرگ سوگند نیست؛ آنچه تلختر و هولناکتر است، سرنوشت پدری است که ممکن است نهتنها بهخاطر گرفتن جان دخترش مجازات نشود،
بلکه در منطق پوسیدهی ناموسپرستی بهجای مجازات، تشویق و حتا پاداش هم بگیرد. گویی دخترکُشی و زنکشی به بهانهی حفظ ناموس نه جنایت، که انجام وظیفهای است شرعی و ایمانی!
و پرسش کلیدی آنکه این جمعیت برای چه کسی آمده است؟ برای تسلیت به پدری که دخترش را از دست داده یا برای همدردی با کسی که به گرفتن جان متهم است؟
مردم شاید برای سوگند آمده باشند، اما وقتی پدر در جایگاه صاحب عزا مینشیند و مادر از قاب مراسم غایب، چیزی در این تصویر وارونه است. گویی قربانی یک بار جانش را از دست داده و بار دیگر، در آیین سوگواری، جایگاهش را!
این حضور، عین غیاب است!
غیابِ سوگند، غیابِ مادر و از همه دردناکتر، غیابِ وجدانِ جمعی و معنای عدالت در آیینی که باید پیش از هر چیز به حرمت قربانی برگزار شود

Screenshot







