مهدی اصلانی :
مچ‌اندازی در ضیافتِ عقرب‌ها!
وقتی گونتر شابووسکی، عضو حاکمیت آلمان شرقی، در آن کنفرانس مطبوعاتی‌ی معروفِ ۹ نوامبر، در پاسخ به پرسش خبرنگاری با تپق گفت: «تا جایی که من می‌دانم… بله، از همین الان مرزها باز است!» نمی‌دانست این جمله، سندِ سقوطِ دیواری ۲۸ ساله خواهد شد. داستان دیوارهای توحش همیشه به همین مضحکی تمام می‌شود. بندبندِ بتن‌های تحمیلی با دست‌های خالی‌ی مردم فرو می‌ریزد. حکایت ما و سرسپردگانِ حوزه و چاه، کپی‌ی چینی و نسخه‌ی مبتذل و خون‌آلودِ همان دیوار و سناریوی آلمان شرقی است. دیواری از جنسِ توحش، خرافه، کمیل و ندبه و باتوم، در ضیافتِ تابوت و دار!
دیوار برلین، با تمام اُبهتِ مخوفش فرو ریخت، چراکه ماهیتِ دیوار در فروریختنش آشکار می‌شود! در مچ‌اندازی و مصافِ میان همبسته‌گی‌ی انسان و سخت‌سری و زمختی‌ی دیوارها، این یک مسابقه‌ی معمولی نیست، نبردی است شبیه فیلم‌های تاریکِ اکشن، جایی که مچِ بازنده در شرط‌بندی‌ی روی میزِ مسابقه به سمتِ نیشِ عقربی جرّار فرومی‌افتد و می‌‌خوابد. فروریختنِ دیوار برلن با گشوده‌شدن مرزها و پایان یک نظام سیاسی هم‌راه شد، در ایرانِ اسلامی هنوز دیوار پابرجاست و مردمِ زادگاه زخمی هم‌چنان با هزینه‌های سنگین در حال فرسودن آن‌اند. دیواری که آوار خواهد شد.
که
هیچ دیواری از آن‌چه پُشتِ آن پنهان شده، نیرومندتر نیست.
A young woman, accompanied by her boyfriend, stands precariously near the top of the Berlin War to talk to her mother on the East Berlin side.
