مهدی اصلانی :
پس از همه‌کشی‌ی ی تابستان ۶۷، با روانی زخمی از حبس بدر شدم. با فاصله‌ای نه‌چندان دور تا مرز الکلی‌شدن. به توصیه‌‌ی دوستی پزشک، به موسیقی پناه بردم و مشق سه‌تار کردم. که حکایت این مشق، سرِ پیری و معرکه‌گیری بود. استادم، که از زندانی بودنم خبر داشت، هوایم را داشت. روزی از او پرسیدم استاد چه‌قدر زمان می‌برد تا بتوانم پیش‌درآمد اصفهانِ مرتضی‌خان نی‌داوود را بنوازم. گفت: دست‌کم دو سال. این قطعه به مهارتِ ناخن‌کشی و اموختن تکنیک روی سیم‌ها نیاز دارد. حرفش را نزن. تابِ دو سال انتظار نداشتم. نشستم و با سماجت، پیش‌درآمد اصفهانِ مرتضاخان را نواختم. نه چندان خوب، اما نواختم (هرچه سه‌تار یاد گرفتم که زیاد نبود محصول همان شش ماه بود) آن‌روزها به صدایی نیاز داشتم که صدای دیگری را در سرم خاموش کند.
حالا پس از این همه سال، پیش‌درآمد اصفهان را دوباره با اجرایی متفاوت می‌شنوم. که این تنها شنیدنِ یک قطعه‌ی موسیقی نیست. صدایی که نمی‌خواست از پسِ آن تابستان‌کشی، در سکوتِ مرگ‌آور زندان باقی بماند.
